Even een trip van het begin van mijn schoolcarrière tot nu toe. Enjoy, Ange

Van kleins af aan ging ik graag naar school, ik hield van school. Soms kon ik wel zeer irritant zijn, maar dat ging al snel over wanneer ik mijn vrienden weer voor een volledige dag kon zien en samen nieuwe dingen kon bijleren. Omdat ik een nieuwsgierig persoon ben, vond ik het ook helemaal niet erg om immens veel vragen te stellen, of de leerkracht het niet erg vond is een andere vraag. Wiskunde is altijd een zwak vak geweest en dat voelde ik al snel. Vanaf het eerste leerjaar kreeg ik extra lessen tijdens de middagpauzes, moest ik extra oefeningen maken en kreeg ik zelden een sticker van de leerkracht want ik bijna nooit slaagde ik erin een tafel volledig juist neer te schrijven wat me altijd met een gevoel van mislukking achterliet. Na alle moeite die de leerkrachten in mij stoken en de lage resultaten die ik maar bleef behalen, mocht ik toch altijd door naar een hoger leerjaar.

Toen ik naar SLM (mijn voormalige school) ging om daar mijn schoolcarrière verder op te bouwen, had ik al sterk het gevoel gekregen dat punten een zicht moeten geven aan de leerkracht of je nu studeert of niet. Wiskunde bleef een slecht vak en omdat mijn niveau van wiskunde lager lag dan die van mijn klasgenoten, werd het moeilijk voor me om te kunnen volgen tijdens de les. Resultaat: omdat niet alleen mijn wiskunde maar al mijn vakken over het algemeen aan de lage kant lagen, besloot mijn mama om me het vijfde over te laten doen. Verschrikkelijk vond ik, zeker omdat ik de enigste van het vijfde was die haar jaar moest overdoen wat me het gevoel gaf dat ik de award voor domste persoon van het jaar kreeg.

Het vijfde jaar deed ik over, en ik leerde niet alleen veel beter maar ik leerde ook veel toffe mensen kennen die ik tot op de dag van vandaag vrienden kan noemen. Toch bleef mijn wiskunde maar een ramp, ik vond het maar moeilijk om theorie anders te bekijken, om na te denken als een wiskundige. Met andere vakken had ik niet echt veel problemen. Op naar het volgend jaar.

Het zesde jaar was een stuk gemakkelijker, maar toch voelde het zeer moeilijk aan. Ik begon te realiseren dat school meer begon te gaan over prestaties in plaats van echt dingen bij te leren tijdens de les en wanneer je thuis een boek leest dat je moest lezen want elke maand ging je naar de bib voor een nieuw boek en ik was een van die kindjes die perse het boek met veel kleuren en weinig bladzijdes wou uitlezen, ook al gebeurde dat maar zelden.

Vanaf het eerste middelbaar begon ik school minder tof te vinden. Altijd boven 60% halen, altijd examens waarbij je alles in een blok moest kennen en onmiddellijk na het examen niets maar dan ook niets meer van herinnerde. Nog steeds slecht presteren voor wiskunde als het kwam op testen en examens maar wel het antwoord vaak weten tijdens de les. En dat begreep ik maar niet. Ik deed mijn best, bleef oefeningen thuis maken, gaf mijn veel te uitgebreide samenvattingen af aan de wiskundeleerkracht, studeerde voldoende voor mijn testen en toch haalde ik maar net een 50% en in de meeste gevallen 49%.

Schooljaren gingen voorbij, wiskunde was nog steeds een vak wat ik met heel mijn hart haat omdat mijn input op het studeren niet overeen kwam met de cijfers die ik kreeg en ik realiseerde me dat school compleet op cijfers is gericht en niet op hoe goed je vragen kan beantwoorden tijdens de geschiedenisles of de link kan leggen tussen het machtsevenwicht en de bondstaten. Natuurlijk krijg je wel een punt of beoordeling op hoe je prestaties tijdens de les zijn, maar dat werd zelden als een cijfer gezien dat kon worden toegevoegd aan je totaal. Het ging erom hoeveel je haalde op je taken, testen, examens en niet om hoe veel je over het algemeen hebt bijgeleerd door op te letten tijdens de les of een boek te lezen (zonder daarop getest te worden) of hoe je iets aan een situatie uit het dagelijks leven kon koppelen. Ook al zei nooit iemand iets, soms werd je gezien als ‘minder intelligent’ of zelfs ‘dom’, ‘achterlijk’, enz. als je het maar niet lukte om 60% of meer te halen voor een test waarbij de leerkracht zegt: “Het is een gemakkelijke test dus ik verwacht van iedereen minstens een 75%.”

Dan kwam ik naar hier, UWC-USA, en hier is er een hogere druk op prestaties. Al je punten worden omgezet naar een cijfer op zeven, dus als je minstens een vier hebt, ben je technisch gezien geslaagd. Toch zien velen hier het als een mislukkeling, “because you can always strive for a seven, right?” Omdat ik altijd tussen 45%-70% haalde voor mijn hoofdvakken, vond ik een vier halen voor één van mijn testen totaal niet erg. Een van mijn klasgenoten antwoorde: “Well, you can always do better…” Er zijn zelfs leerlingen die niet gelukkig zijn met een zes, wat ervoor zorgt dat het gemiddelde van de klas volledig naar boven wordt geboost door de mensen die geen genoegen nemen met een cijfer lager dan zes. Velen zien hoge punten hier iets wat je intelligentie laat zien. Hoe hoger je cijfer, hoe slimmer je bent en hoe meer je weet. Maar wat als je geluk had? En wat met de intelligente mensen die een vier of vijf halen, zijn zij dom?

Ik weet dat ik niet de slimste en intelligentste persoon ben op aarde, op UWC-USA, op SLM of eender waar maar ik weet dat ik leergierig ben en nu dat ik ook vakken heb die ik zelf heb mogen uitkiezen ik dagelijks opsta met een glimlach omdat ik een vak volg die me interesseert. Ik ben bereid om dingen bij te leren, soms niet echt maar ik probeer het op te minst. Dus waarom zien mensen bijleren als alleen maar hoge punten behalen?

Dus vertel me één ding, leg me één ding uit: gaat school echt om bijleren of om hoge punten halen? Want als jij de persoon bent die denkt dat als je hoge punten haalt, je automatisch dingen hebt bijgeleerd, leg me alstublieft dan uit wat jij verstaat onder bijleren want ik weet het zo niet meer.

Groeten

Een leerling die graag weer met alle overtuiging zou willen zeggen: ik hou van school.

PS. Ik hou van mijn huidige school, maar het academisch leven geeft me gewoon veel meer stress dan dat ik als eerste jaar zou moeten hebben, vandaar deze post (en alle frustraties van mijn volledige schoolcarrière tot nu toe)

 

3 gedachtes over “Gaat school echt om bijleren?

  1. Je kan op zoveel manieren bijleren! Als je alleen maar leert wat school je bijleert loop je een saaie grijze toekomst te gemoed. Ik bekijk school meer als het geen wat ik moet doen om mezelf meer kansen te geven in men verder leven.

    Geliked door 1 persoon

  2. “Ik houd van school”, horen we te weinig.

    Een vraag die je moet stellen bij (bijna) alle onderwerpen die je leert, op school of op straat, of eender waar je gaat: Wat leren we hier en waarom leren we dit?
    En wat ook niet onbelangrijk is, is het accepteren dat je soms de onmiddelijke toepassing of winst van het leerproces niet ziet. Want die is er quasi altijd.

    En wat uw slotvraag betreft:
    Ja school gaat om bijleren, om gevormd te worden. Maar spijtitg genoeg gaat deze boodschap vaak verloren in de schaduw van de nood om een voldoende te halen. Spijtige zaak.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s