Gisteren was het de laatste keer voor dit schooljaar dat ik samen met zo’n tiental andere meiden uit UWC-USA naar de Youth Detention Center, kortom YDC, in Albuquerque gingen om de jonge meisjes die daar vastzitten te gaan bezoeken en hen te vergezellen voor drie uur. Omdat het in Albuquerque is en dat ongeveer twee uur van ons campus is, gingen we er maar één keer per maand naartoe.
Er zijn vier zogenaamde ‘units‘ waar we activiteiten mee konden doen. Een unit houdt in dat er een groep meisjes, afhankelijk van waarom ze vastzitten, samenwonen in een afgesloten deel in het volledig gebouw. Ze hebben allemaal een eigen kamer en in het midden van de ruimte bevind zich de “woonkamer”. Onze groep werd in drie kleinere groepjes verdeeld en elk kregen ze een unit. We zijn maar één keer langs een unit geweest omdat we  nadien de toestemming niet meer kregen om de meisjes in deze unit te bezoeken.
  • Van toneelstuk tot gedichten en liedjes
Het eerste idee dat we hadden met deze ExEd -extracurricular activity- was om een toneelshow te maken. Het toneelstuk dat we meekregen van Nandita, een toneelleerkracht uit India, ging over twee personen die manier zochten om te ontsnappen uit de gevangenis. De meisjes in alle units vonden het toneelstuk niet interessant, dus besloten we maar om andere stukken te vinden. Ze probeerden stukken te maken die aan de buitenwereld toonden hoe ongezond het huidige juveline systeem is en wat ze eraan haten. Dat was voor een paar sessies.
Uiteindelijk kwamen we met één doel: er is een blog genaamd The Beat Within dat werken publiceert van jongeren die vastzitten zodat mensen in de buitenwereld het kunnen lezen/bezien. Dit vonden we een geweldig idee, dus hebben we dat ook maar geprobeerd met onze units.
In het begin vonden de meesten het moeilijk om hun talenten op papier te zetten, aan ons mee te geven en het nadien gepubliceerd te zien. Een ding hadden ze zeker gemeen: ze hebben talent, al is het tekenen, zingen, gedichten schrijven of zelfs rappen. Spijtig genoeg hebben ze het zelf niet door. Allen denken ze dat ze niet veel waard zijn, dat ze (bijna) niemand hebben of dat niemand geïnteresseerd is in hen en hun verhalen. Een van de meisjes vertelde zelfs dat “nobody cares about us so it’s strange to see how people from my age that get the education and sources they need to come here and take their time to spend it with us.”
  • Machteloos
Elke keer dat we naar onze unit gingen waren de meisjes altijd zo gelukkig. Soms zag je het niet stralen vanuit hun gezicht, maar de dingen die ze je vertellen en de manier hoe laat zien hoe dankbaar ze zijn om mensen van hun leeftijd te kunnen zien en wat contact te kunnen hebben met de buitenwereld. Onze unit had meisjes tussen 14 en 19 jaar. Beeld je eens in om al vast te zitten op de leeftijd van 14 jaar? Al vanaf de eerste keer dat we ze zagen, stelde sommigen zich bloot aan ons: ze vertelde hoe ze op het slechte pad zijn geraakt en hoe het voelt om vast te zitten. De meeste waren in contact geraakt met drugs, alcohol en geweld. Dat was zeer moeilijk om aan te horen -en zeker wanneer er tranen erbij vallen- want je wenst het niemand natuurlijk toe om een tragisch level te lijden. Het is zeer moeilijk om te vatten hoe een ouder zijn/haar eigen kind wilt dat ze mee drugs neemt of dat je misbruikt word door een familielid en niemand je geloofd en/of steunt.
Veel familieleden hebben deze jonge meisjes achter gelaten, in de steek gelaten waardoor ze nu de mensen zijn die ze geworden zijn. Een paar maanden geleden spraken we over onze idolen. Sommigen vertelde hoe ze niet weten waar ze zouden zijn op dat moment als ze hun familielid niet hadden. Anderen wisten niet wie te kiezen en één van de meisjes beantwoorde: “mezelf, ik zie mezelf als mijn idool.” Het verbaasd me echt hoe ze weten wat ze hebben fout gedaan, dat ze er spijt van hebben en dat ze vooral ook veel motivatie hebben om een diploma te halen zodat ze nog iets kunnen bereiken met hun levens.
  • “I hope to not see you again”

Omdat het de laatste keer was voor dit schooljaar dat we er waren, besloten we om met hen wat gezellige gesprekken te voeren, wat te zingen en onze gedachten te delen met elkaar. Toen we afscheid namen vertelde we dat we ze misschien nog eens zullen zien, maar dat we dat niet willen omdat we niet willen dat ze in de YDC vastzitten. Ik hoop natuurlijk om weer terug te gaan volgend schooljaar, maar aan de andere kant is het zeer moeilijk. Je wandelt er binnen met al je enthousiasme, sommigen vinden het leuke en andere niet, maar voor je het weet zit je al weer op de schoolbus onderweg naar je eigen kamer, je eigen leven, je vrijheid. Ik voelde me altijd zeer schuldig om te spreken over wat we allemaal doen op een school als UWC. Toen realiseerde ik hoe veel rechten ik heb, ook al voelt het soms alsof ik vastzit op dit campus.

Ik hoop ze ooit nog eens tegen te komen, buiten de Youth Detention Center, met en/of plannen voor de toekomst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s