Onderweg naar huis na een gezellige dag aan het zwembad van een vriendin van me dacht ik even terug naar wat ik de afgelopen weken gedaan, gedacht en gevoeld heb sinds ik weer thuis ben. Dit is wat er zowat doorheen mijn hoofd spookte: 
Tijdens het inpakken en afscheid nemen van dierbare mensen die ik misschien nooit meer terug zou kunnen zien omdat ze letterlijk aan de andere kant van de wereld wonen had ik zoveel vragen die door mijn hoofd spookte: hoe zal het zijn wanneer ik terug ben? Zal ik me nog thuisvoelen tussen mijn vrienden en familie?  Zullen ze me wel begrijpen sinds ik veel vaker mijn mening uit? Wil ik eigenlijk wel naar huis? 

De laatste dagen als ‘first year ‘ kreeg ik berichten van vrienden, familie die me vertelden dat ze zeer blij waren dat ik weer naar huis kwam. Dat was ik natuurlijk ook, maar het gevoel van verdriet en gemis overheerste mijn blijdschap van de warme liedereen thuis, chocolade en brood van de warme bakker. Dagen aan het stuk had ik een dubbel gevoel: ik was enorm blij dat ik weer gezond, zelfgemaakt voedsel binnen handbereik had, maar ik had het net goed in de VS, niets -behalve de bikkelharde IB diploma- viel tegen de laatste dagen.

Onderweg naar het vliegveld heb ik me zo droevig gevoeld, het is bijna onbeschrijfbaar. Na twee-drie uur wachten moest ik dan de vlieger op en nam ik afscheid van mijn Mexicaanse kamergenoot. Mijn ogen hebben van al dat wenen goed afgezien, wauw. Gelukkig zat ik niet alleen op de vlucht naar Europa, mijn Poolse kameraad vloog mee vanuit de VS tot in Schiphol waar hij nadien een andere kan opmoest. Tijdens de lange vlucht vanuit Minneapolis naar Schiphol heb ik een zeer mooi dutje gedaan, het was één van de betere dutjes die ik zelden doe. Na mijn laatste vlucht vanuit Nederland kwam ik eindelijk in Zaventem en dat was best vreemd, zeker omdat je direct naar de parking word gestuurd nadat je je bagage hebt ‘geclaimd’. Maar wat ik pas echt gek vond was in ons klein huisje binnenwandelen en mijn kamer terugzien. Ik voelde me niet meer zo thuis. Het voelde aan alsof ik er alleen ging logeren tot in augustus en dat ik nadien weer naar huis ging. Maar ik zat al thuis. Dus hoe kon ik bepalen wat ik nog zag als thuis? Ik heb maar besloten om beiden -Ons huisje en Montezuma, NM- mijn thuis te noemen. 

Dagen achter een stuk heb ik me wat apart gevoeld, ik voelde me meer buitenlands dan ooit -of misschien toch niet want als ik in West-Vlaanderen loop voel ik me toch vrij tot zeer buitenlands-. De drukte in Antwerpen, zeker op zaterdagen, was ik niet meer gewoon. De afstandelijkheid van mensen over het algemeen hier vond ik ineens best gek. Al mijn vrienden die aan het stressen waren over hun examens en ik die daardoor maar niets wist om te doen want ik had geen examens meer. Veel dingen die aanvoelde als mijn routine, de dingen die ik gewoon was bleken niet zo normaal te zijn als voordien. En het gevoel van thuis aankomen en je als een vreemdeling voelen was best eigenaardig. 

En nu ben ik hier al sinds eind mei en heel het gevoel van me niet meer thuisvoelen is volledig omgekeerd: ik wil dat mijn vakantie langer duurt. Het klinkt allemaal tof hé, in het warme zuide New-Mexico zitten, maar ik voel me goed nu. Het leven is gezellig -ondanks de vreselijke terreuraanslagen er wereldwijd worden gepleegd-, mijn vrienden zijn gelukkig -of ze lijken tevreden te zijn met de vakantie- en hier kan ik gaan en staan waar ik wil. Ik heb geen spijt van de spontane dingen die ik al heb besloten en/of gedaan. Ik ben nog niet begonnen aan mijn essays en research papers -wat best stom is want over drie maanden zal ik hoogwaarschijnlijk all nighters moeten doen-. En ik ben al het gezond voedsel totaal niet beu. Maar iets in me verlangt naar het utopische UWC-USA. Natuurlijk ga ik daar niet vaak door het leven met een roze bril, maar de mensen die ik daar heb ontmoet, waarmee ik tot vroeg in de ochtend heb gesproken of de snelste verjaardagsfeestjes heb gepland mis ik. De talloze discussies die al vanaf het ontbijt begonnen, andere perspectieven op bepaalde onderwerpen of de tranen die we samen wegpinkten na sommige rituelen -nee nee we zijn geen clan, maak je maar geen zorgen-. 

Weer gedag zeggen voor 10 maanden van mijn dierbare familie en vrienden zal dit keer een pakje moeilijker worden, zeker na deze fantastische zomer. Maar zoals Marco altijd zingt: “Afscheid nemen bestaat niet “. Best een melig einde hah mijn excuses. ❤ 
Groetjes

Ange/Vanessa/Ange-Vanessa/Of hoe je me herinnerd 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s